کد 1026 – 6/12/90
گفت : سال 1349 که ازشیرازبااتوبوس عازم تهران بودم تاتحصیلات دانشگاهی خودراشروع کنم حدود1000 کیلومتربیابان برهوت ازمنظرم گذشت ودرآن پهنه ، نه گیاهی ، نه کارخانه ای ، نه کشت وکاری ونه هیچ نوع جنب وجوشی راشاهدبوده وازاین بابت ، دلم گرفت وآب گلویم خشک وقبطه می خوردم
وفتی که انقلاب 57 پیروزشد وباورم شده بودکه ازاین پس درهای سازندگی بروی کشوربازخواهدشد ، به قصدخداحافظی با آنچه درسال 49 ازپنجره اتوبوس دیده بودم براوتوبوس سوارودرهرپیچ فاصله هزارکیلومتری تهران – شیراز رکودومردگی وبیابان برهوت رامخاطب وآوای بای بای سردادم اما
اکنون که 33 سال ازسال 57 گذشته ومتاسفانه آش همان وکاسه همانست ، هروقت عازم شیرازم ، علیرغم کهولت سن وضعف بینائی که رانندگی رابرایم دشوارمی سازد ، با شب روی ازحدودهزارکیلومتر می گذرم تا حداقل درتاریکی شب اطراف جاده رانبینم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر